eerste dagen

Haa Allemaal!!
Eindelijk weer een bericht vanuit het warme Somalie! Ik ben net 4 dagen hier, al zoveel gezien en gedaan dat ik niet weten waar ik precies moet beginnen.
Mijn vlucht ging prima! Van Dusseldorf naar Istanbul was zelfs perfect, 2 stoelen naast me waren leeg, dus ik heb languit gelegen! In Istanbul moest ik 5 uur wachten tot mijn vliegtuig naar Somalie zou vertrekken. Mijn Duitse collega Anne zou hier echter ook ergens zijn. Maar waar, vliegveld is heeeeeeel groot dus hoe vind je elkaar? Nou Anne was op het idee gekomen me te laten omroepen, dus ik hoorde ineens Renee Dierx door de luidsprekers, lang ben ik in Istanbul dus niet alleen geweest, bij de infobalie stond Anne op me te wachten! Deze 5 uur vlogen dus om! IN het vliegtuig dat als eindbestemming Mogadishu zou hebben zaten maar een handjevol blanke en al steeds meer sluiers. Na een korte stop in Djibouti waren Anne en ik nog de enige blanke en dan ook nog ongesluierde vrouwen. Dat vond men toch maar interessant, regelmatig werd er dan ook gevraagd wat we in godsnaam in Mogadishu gingen doen. Overigens de vlucht verliep ook compleet anders dan de eerste, de stewardesssen interesseerde zich uberhaupt niet meer voor de inzittenden, of we nu opstegen, er turbulentie was, of landde, gecontroleerd of we goed vastzaten werd er niet.
Al hoofddoekendragend hebben we het vliegtuig verlaten en kon je de eerste glimp van Mogadishu opvangen, we werden meteen hartelijk welkom geheten door iemand van ons team. Visum werd snel geregeld en we vertrokken naar ons huis met een jeep. Ik heb alleen maar met open mond in de jeep gezeten, cultuurshock!!!!!! Overal mensen door elkaar lopen auto’s kriskras toeterend, mensen zijn erg druk , duwen, schreeuwen alsof er heel wat aan de hand is, maar er is niks aan de hand dit schijnt zo te horen. Je kon nu ook duidelijk zien hoe arm de mensen hier zijn, er staat geen huis meer recht, hier en daar ligt een matras, waar ze denk ik op slapen, overall rotzooi, stof, zand, een weg is er niet. Ik ben ook zeer blij dat ik deze autorit heb overleefd want er wordt echt kris kras door elkaar gereden je wordt helemaal door elkaar geschud in de auto, er staat zo nu en dan een mannetje met ;petje op en fluitje in de mond die probeert dat verkeer enigzins te regelen maar dat lukte hem echt totaal niet haha. Ik schoot enorm in de lach toen ik die verkeersregelaar zag, waarop onze chauffeur me vreemd aankeek. Ze zijn allemaal erg aardig en vinden ons zeer interessant. Het is wel even wennen, je bent geneigd een hand te geven en je voor te stellen maar dit mag niet. Er zijn sommige mannen die je wel een hand geven uit respect maar dat is maar zelden, wat niet betekend dat de rest geen respect voor je heft ze zijn het gewoon niet gewend. Dus boksen met mn collega’s zoals ik dat op de CCU altijd doe zit er hier niet in (met de vrouwelijke collega’s kan dit overigens wel)! DIt is ook de enige keer dat we een hoofddoek hoeven te dragen, in en om onze woning en in het ziekenhuis doen we dit niet.
Aangekomen bij de woning, een beetje ontdaan van de rit haha, ben ik op verkenning uit gegaan en ik kan je zeggen ik had niet verwacht dat ik zo luxe zou verblijven. Ik heb een eigen kamer met bed en muskietennet en een profosorisch tafeltje met plastic stoel. Zo ziet ieders kamer er eigenlijk uit, we hebben een gezamelijke keuken, met voornamelijk eten uit blik/rijst/noodles/rijst/rijst/rijst/rijst en nog eens rijst. Tussen de blikken en op het aanrecht treft men regelmatig een kakkerlakje of gekko. Ook heeft er regel matig 1 van de 23 katten die hier rondlopen over de aardappelen gepist. Die katten vind ik echt smerig, ze weten al dat ze uit mijn buurt moeten blijven want ik ben bewapend met een fles water. De douche delen we,ofja douche, er hang teen douchkop aan de muur waar koud water, of eigenlijk moet ik zeggen een ministraal koud water uitkomt (Moninail ik moet dan ook altijd aan jou denken als ik op de badkamer ben hahaha). Mijn haren voelen al aan als stro, ik hoef me geen dreadlocks te laten zetten want die heb ik als ik terug ben vanzelf. Je krijgt de shampoo niet goed uitgespoeld laat staan de rest fatsoenlijk gewassen. Nu heft douchen zowiezo weinig zin, zodra je je hebt afgedroogd kun je weer gaan douchen want dan ben je weer bezweet. Mijn voeten zijn zowiezo al niet meer schoon te krijgen, meide herinneren jullie mijn voeten na Solar nog, nu ist net zo haha. Dit alles vind ik echt heerlijk, ik geniet van dat primitieve! Buiten om ons huis is er plek om watt e voetballen/volleyballen/ er hang teen hangmat we hebben een fijn terrasje met alweer de plastic stoelen iets anders is er niet. Het is hier heerlijk! Lekker altijd buiten op de blote voeten! UIteraard hou je rekening met de mensen hier en draag je altijd lange broeken en shirts, dus echt bruin zal ik niet worden (wel dan is het eerder viezigheid)
Het huis verlaten we niet dat is te gevaarlijk, maar omdat er plek genoeg omheen is heb ik hier tot nu toe nog geen last van, ik vind het alleen zo jammer dat je niet meer van het land kan zien. Om ons heen zijn altijd mensen, iemand die voor ons kookt/wast/chauffeur/mensen die op ons letten etc.. ze vinden het erg leuk als je met ze voetbalt of iets anders dat doen ze erg graag (ook dan kom ik door mijn enthousiasme vaak in de verleiding om te high fiven, maar mijn meer ervaren duitse collega’s corrigeren mij dan). Ze noemen me trouwens Ronnie, Renee schijnt erg moeilijk te zijn, ik noem ze op mijn beurt allemaal Hassan/Abdulla of Mohammed. Ze zien er voor mij allemaal hetzelfde uit en dit zijn echt de 3 meest voorkomende namen hahahaha. Om de paar uur gaan deze hassanen/mohammedden/abdullis met elkaar bidden erg fascinerend. Ik heb nog geen vrouwonvriendelijkheid ontdekt tegenover ons, ze hebben zelfs humor eentje heb ik al volleyballen geleerd dat wil hij nu steeds doen.
Dan het ziekenhuis, meine gute! Ook hier weer heb ik mijn ogen uitgekeken!!1 puinhoop! Overall Rommel,kakkerlakken,kitten, mensen, kinderen, hygiene is er totaal NIET. De afgelopen 3 dagen ben ik met een duitse college meegelopen. Vanaf morgen start ik zelf op een eigen afdeling. Afdeling 23, hier zal ik dan gaan samenwerken met somalische collega’s (broeders/zusters en 2artsen). Op afdeling 23 liggen alleen maar kinderen van 0-3 jaar met mazelen/meningitis/tuberculose/malnutrition. De afdeling heft zon 50 bedden maar dat wil niks zeggen, er liggen gemakkelijk 2 kinderen in 1 bed. Het gaat er heel anders aan toe op een afdeling, er is wel een sort van structuur in de werkwijze te ontdekken maar een beetje als het hun uitkomt. De bedoeling is te starten om 8 maar er zijn verpleegkundige die om 10u eens aankomen of helemaal niet. Er zijn weinig middelen waarmee men kan werken, soms is het pappen en nat houden. Als er iets gebeurt kun je vaker echt gewoon NIKS doen. Paniek is er nooit, als het een kindje slecht gaat zie je dit aan niemand. In het begin dacht ik HEEE HALLO ben ik nu de enige die paniek begint te krijgen! Maar je leert toch echt al heel snel dat je niks kunt. Ook de moeder gaat hier heel rustig mee om, waarschijnlijk omdat ze er thuis nog 8 heeft zitten. Ik had gedacht dat ik het moeilijk zou vinden hiermee om te gaan maar dit gaat eigenlijk vrijwel vanzelf. Het is triest te zien dat er zo weinig middelen zijn, je moet echt improviseren. Daarnaast raakt het me als ik zie dat de zusters en broeders heel graag willen leren. Als je ze bijvoorbeeld net geleerd hebben hoe ze melk moeten mixen (klinkt simple maar is echt heel moeilijk voor ze haha) zijn ze zo trots! De dag erna kun je ze het weer opnieuw uitleggen want op de een of andere manier blijft niks hangen. Je kunt 35804keer hetzelfde uitleggen of zeggen komt niet aan. Een ondervoed kind bijvoorbeeld, ze behandelen het maar hebben nooit gevraagd hoe het komt dat het kind ondervoed is. Als je dat dus wel vraagt kom je erachter dat de moeder het kind alleen water geeft…. Niemand ook de artsen niet komt op het idee te vragen hoe de moeder haar kind voed en waarom ze dat zo doet. Voorlichting en uitleg is dus ontzettend belangrijk, dat is ook onze taak om juist daarop in te spelen. Uiteraard ondersteun je ze in de dagelijkse werkzaamheden maar daarnaast ben je ook bezig met het opzetten van een plan om problemen zoals ondervoeding aan te pakken. IN de komende 6 maanden zal hier de focus liggen. De lokale verpleging bewust proberen te maken van hun verantwoordelijkheid en onderwijs geven. Ik moet zelf na het werk nog vaak de boeken in want ik weet niks van kinderen. Maar het wijst zich vanzelf, veel fout kun je ook niet doen. Er gebeuren de gekste dingen op een afdeling, ik kan er soms niet bij hoe het eraan toe gaat maar ik geniet er erg van. Zo had ik laats een nietmachine, hadden ze nog nooit gezien dat moest ik werkelijk uitleggen hoe dat werkt, ze hebben echt geen idee!! De kindjes zijn trouwens allemaal bang voor me haha, een wit mens hebben ze nog nooit gezien, dit duurt f dan zijn ze gewend. ONze werkdag begint om 8 en eindigt om 17, ik werk 6 dagen in de week, vrijdag is de vrije dag. Ik verheug me erg op de komende weken, hoop dat ik de afdeling wat kan leren en dat we wat kunnen bereiken. Ik zal jullie op de hoogte houden van al mijn ervaringen, de volgende keer zal ik wat foto’s proberen te uploaden. Er is internet maar dat werkt soms paar dagen niet, vanavond is een goeie avond wat internet betreft.
Ik denk veel aan jullie!